Beautiful Boklammetjie

Beautiful Boklammetjie

Tuesday, 25 October 2011

Jou dag is...wat..BLOU?

Mmmm, jy kom by die toegangshek by een of ander winkelsentrum en kan nie die knoppie bykom nie.  Recalculating...sit motor af, maak die deur oop en gryp vies die toegangskaartjie.  Nou wil jy iets pragtigs koop by die winkel, maar die kaartmasjien werk nie.  Recalculating...hardloop na die OTM en vang jouself in 'n omstrede lang ry.  Ugh! 

Vanoggend gebeur daar ook weer so iets wat nou net nie loop soos wat ek dit beplan het nie en ek ruik my eie selfsug raak.  Ek parkeer weer 'n myl ver en stap die helfte van die myl oppad na waar ek moet wees voor ek besef ek het 'n dokument in die motor vergeet.  Op hierdie stadium begin sin weer terug in my brein in syfer...kyk rond, jong.  Jy het seker nou net iets gemis wat mooi was.  Ek sien pragtige jakarandabloeisels en kyk twee keer na die kleuterskool wat pouse hou...jillende kinders is oral op die terrein besig om mekaar te jaag of te gly of net rug-aan-rug te sit en niks eens te sê nie.

Oppad terug verkyk ek my sommer weer aan die kinders en die bloeisels en nou ook sommer die ander karakters op straat.  Die verskeidenheid is asemrowend.  Dit roof my van my asem.  Swart en bruin en wit en selfs oosters.  Wit motors, rooi motors, groen motors, geblomde motors, gebreekte motors...  Aktetas-draers, hoë-hak trotse dames, karwagte, groot-oog kleuter aan ma se hand... 

Jy sê jou dag is blou?  Toegegee, dit gaan nie altyd goed nie, MAAR  jy mag nie toelaat dat die motor wat jou na 'n amperse ongeluk lei jou bui bepaal nie.  Jy sê dis nie jou dag nie?  Jy is reg - die dag behoort nie aan jou nie.  Dis die Here s'n!  Let's rejoice in it!  Recalculating...JY HET 'N WONDERLIKE DAG EN IEMAND OM DAARVOOR TE DANK!

Monday, 3 October 2011

To Dearest Beryl

“Words don’t come easy to me.  How can I find a way to make you see I love you.  Words don’t come easy…” – F.R. David, Words

Die inskrywings in boeke kan soms nogal interessant wees.  In ‘n Charlotte Brontë boek, Jane Eyre, sien ek die inskrywing:  “Kym Mills ‘86” en op die volgende bladsy staan daar:  “Helen’s Philosophy pg 56”.  Dit was verseker ‘n voorgeskrewe boek!  Ek wonder wat Helen se filosofie was en of arme Kym darem die boek geniet het.  So, ek blaai na bladsy 56 en ja, daar het Kym dit onderstreep:  “It is far better to endure patiently a smart which nobody feels but yourself, than to commit a hasty action whose evil consequences will extend to all connected with you – and besides, the Bible bids us return good for evil.”  Kym het nie genoeg geskryf dat ek kan aflei of sy die boek geniet het nie, maar sy het onderstreep en omkring en prentjies geteken tot op die laaste bladsy.

My eie liedboek het ‘n inskrywing met my pa se geliefde, netjiese handskrif. 

“Beatrix Janetta Kennedy.  Geb.  22.3.1986
Met baie liefde van jou ouers; John en Ria Kennedy:  28.10.2001
Psalm 68 vers 20 ‘Dag na dag dra Hy ons’”

Hierdie getuig van ‘n pa wat lief is vir sy dogter en iets daarvan wou verewig.  Sy liefde vir doopname en ons van kom ook sterk deur.  Ek wonder wie gaan my liedboek eendag erf en spekuleer oor wat ek op 15jarige ouderdom deurgegaan het.  Sal die persoon weet dat dit die jaar was wat die nuwe Liedboek die ou Psalms en Gesange vervang het in die NGK?

Ek leen ‘n boek van ‘n vriend wat hy tweedehands gekoop het, This Present Darkness van Frank E. Peretti, en ek begin dit toe lees vanaand.  Op die binneblad staan die volgende inskrywing:
“To Dearest Beryl
May the Lord use this to give you
further insight into His mission
for your life
Love
Stasi
Xmas 1988”
Sjoe, ek is sommer van voor af bly vir Beryl se part dat sy ‘n vriendin soos Stasi (gehad) het wat omgee vir haar hart!  Dis darem nou nie vir ‘n swak rede wat Salomo geskryf het dat mens ‘n vriend kan kry wat nader as ‘n broer is nie.  So het “Dearest Beryl” ‘n sussie-vriendin gehad wat saam met haar wou hê haar lewe moet doen wat God wil hê dit moet doen.

Soms kom daai woorde nie maklik nie, maar tog, wanneer hulle kom, kan hulle so mooi wees en nog vir jare later ‘n lewenslessie vir ander gee.  Dis nou te sê as iemand die hart sal hê om die boek aan ‘n tweedehandse boekwinkel te verkwansel. 

Monday, 22 August 2011

Chick flieks...

As ek hierdie blog-inskrywing kon begin met 'n verleë smile dan het ek. Hoek, lyn en sinker...ek val elke nou en dan sommer GOED vir 'n chick fliek. Dit maak nie saak wat jy sê nie - as die dag by die werk verby is en die uitstappie Pick 'n Pay toe om die week se inkopies te doen jou nie opgewonde maak nie, dan voel dit GLAD nie sleg om 'n Mandy Moore romantiese komedie van die rak af te haal, 'n glasie witwyn te gooi en in die gemak van 'n sweetpak jou sorge te laat gaan nie.

Ag, ek weet die flieks is onrealisties en ek raak nie verlief op die ridder wat stylvol sy wit perd beheer nie. Dit laat my net goed voel. Dit maak my lus om met klein Jack Russeltjies te speel of my tone in 'n stroompie te steek. Dit laat my wonder waarom ek nie meer klein dingetjies doen waarmee ek die mooi van die lewe waardeer nie. Ek koop sommer vir myself 'n bos kleurvolle blomme en gee dit vir myself met 'n vreugdevolle Aquafresh smile.

Chick flieks moet ons nie op 'n idilliese romantiese wolkie laat sweef nie, maar as dit ons kan herinner daaraan om lekker dinge te doen, is dit darem seker ook okay.

Hulle sê: "The best things in life are free"...kou daai gedagte soos 'n chappy... Ons praat nou van "verniet" in die sin dat dit nie geld kos nie. 'n Verhouding met enige ander uniek-spesiale mens kos jou nie geld nie (alhoewel 'n paar manne dalk sal verskil hiervan), maar dit kos tyd en energie. 'n Goeie lagsessie is verniet, maar kos dalk dat jy soos 'n varkie klink! {Snork!} Dat 'n eine-kleine dogtertjie vir jou sê jou ring is "nice" kos net 'n oor wat luister.

En BBM is ook free! ;) En reënboë en watervalle en swaeltjies en sonsondergange en skoenlappers en seepbelle en en en...

Thursday, 11 August 2011

Lukraak

Mens kry darem anderster mense. So moet ek soms dokumente aflaai by mense se huis. Ek het nog nooit die mense van die huis ontmoet nie, maar ek ry al die pad soontoe toe-oë. Die omgewing interesseer my omdat daar worshondjies is en tieners met laag-hang broeke en 'n kerk en strate met name soos Graniet en Sandsteen en Dakota en Vampire...en so aan. Ek het selfs al die mooiste hamerkopvoël daar gesien rondpik en -knik. Dis 'n normale woonbuurt (as daar regtig so iets bestaan).

Die huis se binnekant is verborge vir ons, maar die buitekant waardeer ek veral vir die brawe Basset met sy lang ore wat my ore van my lyf af blaf. Dit help ook nie om persoonlikheid te wys en vriendelik te wees en te "Ounooi se honne" nie. Hy is die baas van die agterjaard en hy sê dit!

Met al die besoeke aan die erf wie se eienaars ek nie ken nie, kry ek wel te doene met die bediende. Bediende 1 is, dink ek, gefire, want die laaste twee kere is daar 'n nuwe vroutjie. Ek begin wonder wat aangaan daarso, want vandag kom sy daar uit met blou goeters in haar hare. Nee, nie krullers nie! Ek praat van haarkleursel wat nog nie oor die hele kop gevryf is nie. Dis snaaks! :)

Ek wens soms ek kan so random wees. Dan onthou ek weer dat ek Leon Schuster se hele Gautful in Paradise CD ken en ook sy Hoppitie Skoppetie Rugbybal en ander dergelike liedjies. O jitte, mense. Ek dink ons sit met 'n klomp "randoms"! Geniet die "randoms" in jou lewe en geniet dit om 'n "random" te wees. Die lewe is te kort!

Saturday, 6 August 2011

Stukkend, maar mooi!

"The broken pieces of you past is just a beautiful mosaic of you future." So sê Retha McPherson in een van haar gesprekke op Dvd. Dis een van daai sê-goed wat ek nooit sal vergeet nie omdat dit so waar is, so mooi is en op daardie stadium so bevrydend.

Want mens voel nie altyd mooi nie. Jy voel soms stukkend en goor en soos 'n slagoffer van omstandighede. Of net 'n slagoffer. PUNT.

Dink daaraan - 'n mosaïek is *pragtig*. Die stukkies daarvan is gebreekte glas van verskillende kleure en groottes (mens kry nie elke keer op dieselfde manier seer of ewe seer nie). Die kunstenaar het elke stukkie vir 'n rede op 'n spesifieke plek gesit om die hele prentjie te vorm. Dit is hoe kragtig God werk.

Dis nie God wat ons kom breek nie. Dis Hy wat die stukkies kom optel en bymekaar voeg. Dis Hy wat kom mooi maak wat lelik gemaak is deur omstandighede of deur die vyand, hoe jy dit ookal sien.

As ons dalk net so bietjie kan wegbeweeg van die mosaïek-beeld af... Ek dink 'n seer persoon kort liefde soos 'n vlieskombersie. Spesifiek 'n vlieskombersie omdat dit lig is en nie versmoor nie, maar daai veiligheidsgevoel gee - 'n sagte, maar definitiewe vertroosting. Jy is nie alleen nie, maar jy is teer en iemand neem kennis.

Jes 38:5 - "Ek het jou gebed gehoor, jou trane gesien"

Moenie alleen wees in jou seer en pyn en hartseer nie. Skryd 'n briefie\gebed vir God en lees dit vir Hom. Hy weet wat in jou hart aangaan, maar Hy wil hê jy moet dit vir Hom vertel, want Hy wil daai verhouding met jou hê. Dis soos enige ander verhouding. Die 'n groot voorreg en eer om te mag deel in iemand se storie. So is dit ook met ons Hemelse Vader.

Hy bring die gom en die goedjies om te genees, om die stukkies bymekaar te sit op 'n nuwe manier, want soos mens breek en seerkry, so leer jy ook nuwe dinge en as gevolg daarvan leef jy anders . Al is dit net dat jy daarna ook ander raaksien wat deur dieselfde ding gaan.

Liewe mensie, die Here het jou lief genoeg dat niemand anders jou hoef lief te hê nie. Hy het jou prys betaal. Hy gaan jou kom haal. Vir nou is jy hier op die aarde met jou mosaïek vir 'n sekere doel. Jou lewe tel!

Wednesday, 27 July 2011

My Favourite Things

‘n Vars bos blomme, die geur van koffie, die reuk van reën, ‘n lekker lang stywe drukkie, ‘n uit-die-maag-uit skaterlag, groet na ‘n lang tyd van iemand nie sien nie, McFlurry, meer as een keer om ‘n sirkel ry, tok-tokkie speel, die gevoel wat jy kry as jy jou duvet tot onder jou ken trek op ‘n koue wintersaand, pannekoek, pizza, die gekabbel van ‘n riviertjie se water, ‘n hondelyfie wat wriemel van opgewondenheid om jou te sien, die gesig van ‘n kat wat skuins onder die oor gevryf word, ‘n pragtige ou boklammetjie wat blêr om sy ma te vind, stilte, diep gesprekke met mense, 30Seconds-verwarring, kamp, bergklim, ysskaats, roadtrip-musiek, kitaar speel en saamsing...hierdie is maar net ‘n PAAR van my gunsteling dinge.

Julie Andrews is steeds beeldskoon na jare in die vermaaklikheidsbedryf en nog boonop suksesvol na al die jare.  Dieselfde kan gesê word van ‘n oulike liedjie wat sy sing in The Sound of Music, “My Favourite Things”.  Die liedjie is ‘n treffer in my hart en ek sing dit graag, want dis een van die min liedjies wat ek so ‘n titseltjie kan speel op die kitaar. 

Net vir die lekker, want lekker is lekker en nie sleg nie, deel ek graag ‘n paar van my eie “bestes”, gunstelinge.  Gedeelde hartseer word halveer, maar gedeelde geluk dupliseer.  Ek dink nie ek hoef iemand aan te haal op daardie laaste sin nie, want dis een van my eie slagspreuke.  As iemand beroemds dit egter wel gesê het, is ek jammer en hoop ek maar ons kan die geluk oor die waarheid daarvan verdubbel!  J

‘n Groot gunsteling is my pa se nagsê-soene gevolg deur ‘n dag-oud baard wat hy in my nek skuur!  Ja, met ‘n uitroepteken!  Natuurlik ook om bed toe gedra te word nadat ek aan die slaap geraak het voor die televisie(toe ek nog klein was).  My ma se tuis- en varsgebakte warm brood met regte-egte plaasbotter op.  Dik genoeg gesmeer dat jou tande merke daarin maak(as dit nie wegsmelt in die warmte nie). 

Laatmiddag waatlemoen eet en pitte uitspoeg, gevolg deur ‘n swemsessie in die plaasdam.  Dit maak nie saak hoe dik die slik onder op die bodem lê of dat daar ‘n koggelmander op die oppervlak dryf nie. 

Teetyd breuk saam met my beste vriendin in haar sagte blou pajamas, terwyl die radio speel en sy nog ‘n roompie aansmeer.  Dis dan wanneer die eksamen-blues iets van die verlede geword het en die lewe weer REG gepraat is.  Gebeure van die dag was goed soos die eksamenopsigter wat alweer deur AL die eksamenreëls gelees het in Engels EN Afrikaans en daai motoris wat nie respek het vir voetgangers nie (in Stellenbosch het voetgangers voorkeur, hulle stap immers nog swot-swot oor die voetoorgang!).

Langarm-sokkie saam met ‘n spul vriende.  Draai en draai en draai tot jy voel jy wil omval, of WEL omval en jouself besimpeld lag.  Sokkie was nog altyd lekker, selfs die keer toe ek ‘n vreemdeling moes vra om te dans sodat my vriendin met sy vriend kon dans!  Sy naam was Alex en hy het ‘n chappy gekou dat die spoeg so spat.  Sy lewe en die poging tot ‘n gesprek wat ons gehad het, het om homself gedraai en die liedjie het vir ewig aangehou…maar my vriendin het die dans van ‘n leeftyd gehad.

Herfstyd in die Eikestad se mooiste straat, Victoriastraat.  Blare wat dartel in die wind en plek maak vir die lowerste groenes.  Seisoene van klasloop, toets skryf, vergaderings bywoon en mense in die verbygang groet.

Ek trek vir jou ‘n goue draad van genade deur al my gunsteling dinge.  Dis saam verweef en omraam die lewe sodat ons dit kan waardeer.  Dis klein en fyn sodat ons moet soek om dit te vind.  Dis baie beslis oral om ons heen…vandag het ek weer ‘n silwer randjie beleef.  Ek was oppad van die werk af huis toe.  Net soos ek uit ons werk se oprit ry, sien ek die ander prokureurs in die kantoorpark se ontvangsman.  Ek waai en bestuur gelyk en woeps, daar blaas hy vir my ‘n soen!  Dit het sommer my dag gemaak en ‘n groot glimlag op my gesig gesit.  J  Ek is dankbaar vir my “Favourite Things”…en “now I don’t feel so bad”!

Monday, 25 July 2011

"Blogger's block"

Ek weet ook nou wat dit beteken om ‘n skrywersblok te hê.  Die boklammetjie het lanklaas geblêr.  Tog kan ek met ‘n geruste hart sê dis nie weens sielkundige redes nie.  Depressie het my nog nie kom vang nie en daar was ook nie ‘n liefdesteleurstelling nie.  Daar is pleinweg net nie woorde nie, alhoewel daar baie idees is.  Dis maar soos die Prediker sê:  “Elke ding het sy vaste tyd… ‘n Tyd op stil te bly(nie te skryf nie?)…”

Intussen was ek baie bevoorreg om ‘n skootrekenaar (punte vir die mooi Afrikaans) by my dierbare suster te kry.  Ek sê altyd – as sy kon, sou sy haar voortande ook vir iemand gegee het en gaan inval het by Gatiep, Meraai en die Cape Flats se “passion-gap” bende.  Hier sit ek nou soos ek nog altyd gedroom het, met ‘n koppie boeretroos en ‘n rekenaar op my skoot.

Voordat dit regtig begin klink asof ek nie eintlik ‘n punt het nie en julle begin glo dat ek nogsteeds ly aan die “Blogger’s block”…hier is wat ek wil vertel van ‘n gebrek aan woorde.

‘n Gebrek aan woorde is oukei.  Daar kom tye wat jou mond nie die ligte (of swaar) dinge binne jou hart kan verduidelik nie.  Ek skat dit gaan so wanneer mens behoorlik verlief is – al wat jy dan kan doen is om maar net die ander helfte se hand te vat en te vryf.  Dit help nie jy probeer verduidelik hoe jy voel nie, want dit skiet te kort.  Ek glo daar is gevoelens waarvoor daar nie woorde is nie.

Oe, ons moet oppas om nie gevoelens goedkoop te maak deur dit te probeer verduidelik nie.  Dit kan plat uitkom en net heeltemal die verkeerde boodskap bring.  Dis waarvoor daar drukkies is en glimlagte en kyke en hande-klap en fluit en bollemakiesie en wawiele en kanonskote (gits, ek moes julle eintlik vertel het van die ongelooflike harde kanonskoot wat ons nou die dag afgesit het by ‘n padwedloop – my hart het amper die hele dag se slae in een minuut geslaan!) en vuurwerke en sommer net ‘n vredevolle oë-toemaak.

Ja, ek weet, woorde is nogal fantasties, veral (as jy my vra) in ons Afrikaanse woordeskat.  Dink byvoorbeeld aan name vir plante – leeubekkie, bokhoringtjie, kruidjie-roer-my-nie…  So kan mens aangaan tot dit voel asof jy rondhardloop in ‘n groot oop veld met gras.  J  Tog, dink ek, kan ons ook in stilte dinge “sê” en “hoor”.  Of is dit nou weer die introvert in my wat hier skryf?  Nee, julle, dis Bybels…God was in die briesie!