Beautiful Boklammetjie

Beautiful Boklammetjie

Thursday, 19 April 2012

Daar seil 'n skippie veilig weg

14 April 2012

Ek onthou ‘n blonde-kop dogtertjie van ‘n paar jaar gelede.  Ek het eendag my oë uitgevee en sy was net daar.  Waar ek grootgeword het, op die Boesmanlandse vlaktes op ‘n plaas, was maatjies maar min, so omdat hierdie dogtertjie my ouderdom was, was dit vanselfsprekend en ongekompliseerd natuurlik dat ons twee sou maatjies raak.  Die tekort aan maatjies daar tussen die buurplase het geensins die kwaliteit, integriteit, nederigheid of karakter van my oudste (in vriendskapsjare gemeet) vriendin beїnvloed nie. 

Haar naam was Antjie en sy het sleeptong gepraat.  As ons pa’s enigsins ‘n boerevereniging iets moes bywoon of ons ma’s vir Bybelstudie bymekaargekom het, dan was ek kinderlik opgewonde oor my en Antjie se saamspeel en saam eet.

Ons is in sub A reeds koshuis toe en was saam met twee ander dogtertjies in ‘n kamer.  Ek onthou hoe ons mekaar probeer troos het omdat ons huis toe, plaas toe verlang het.  Antjie se naam het skielik baie meer kompleks geraak.  Ek moes haar Anna-Lize begin noem en met ander maatjies deel.  So gesê, so gedaan.  Hier, in Sub A, in die laerskoolkoshuis op Springbok, het ons kamerdelery begin.

Nog in Sub A, het ons tweetjies een aand besluit om te deurnag in haar bed en onder haar mooi pienk beddegoed met die spelende grys katjies op.  Ek dink ons het haar bed gekies want ek het so ‘n lelike baksteen-oranje KJA deken gehad en die kontras was nogal skril.  Tussen die twee van ons was die begrip deurnag nog maar vaag en het ons nie besef hoe lank so ‘n aand kan raak nie.  Ek skat dit was ‘n uur na ligte-uit toe ek vir haar vra-fluister of sy nog wakker is en sy in antwoord my ore van my lyf af gil!  Dit was die einde van die deurnagtery vir daardie aand en elkeen het maar in haar eie bed gaan slaap.  Ek het ‘n waardevolle les geleer – Antjie hou van haar slapie en jy moet dit nie versteur nie.

Drie jaar later slaap ek nog so lekker en Antjie, alweer my kamermaat en nou maar ook weer Antjie, kom maak my wakker.  Nee, sy wil by my slaap, want iemand is in die koshuis.  Ek sê nog vir haar dis nonsens, maar sy hou so aan dat ek maar muur toe skuif en plek maak vir my bang maatjie.  Jou wrintiewaar, dit was toe ‘n onwelkome gas, wat oral in die koshuis radio’s en dinge gesteel het.  Ek het geleer dat Antjie ‘n ligte slaper is.

Nog drie jaar later, in St 5, deel ons weer kamer.  Omdat ons so voorbeeldig en soet was (of dan nou eerder…nie LELIK stout nie) was ons die enigste enigste kamer op die derde vloer van die koshuis.  Die onderwysers was traag om die ekstra stel trappe tot by ons te klim, so ons het soms die vryheid meer geniet as wat ons moes.  Ons het tot laat in die aande gelê en gesels, selfs as die ander kamermaats al geslaap het.  Dan het ons vir mekaar vertel van verliefdheid en crushes en vibes en is ons tog gereeld afgeluister deur die onnies…tot ons groot verleentheid soms.  “Hierdie ‘vibes’ van julle moet nou end kry!” hoor ek nog vir meneer Cooper na ‘n groot hartsgesprek.  Antjie was lief vir gesels.

Selfs op hoërskool, in St 6, was ons nog kamermaats en beste vriendinne en skryf ons in geheime skrif vir mekaar briewe.  Oor en weer het die brieweboek in die studiesaal rondgerits en het ons geheime gedeel.  Daar is ook gereeld naweke op die een of die ander se plaas gaan kuier.

Die skeiding na skool was nie so lekker nie, maar die brieweboek het plek gemaak vir e-mails tussen Tygerberg Kampus en Stellenbosch.  Sy MOES moes kies om fisioterapie te studeer en ek het nie wiele gehad nie, so e-mails moes dit maar wees. Vakansies, wanneer ons albei weer huis toe gaan, het ons weer by mekaar gaan kuier en dis in die nagte wanneer ons elkeen in ons bedjie lê dat die groot gesels weer gekom het – geloof en vriende en ouens en werk en drome en hoop…ons deel dit alles soos in die ou dae en dan voel die lewe weer reg.

Ouens kom en gaan ook maar – ons was meer verlief op hulle as wat ons kêrels gehad het en dit was soms ‘n probleem…tot Frikkie Antjie se hart kom steel het.  Ek het gesien my vriendin het iemand gekry wat haar aanvul in haar humor en haar plat-op-die-aarde leefstyl deel.  Hy het haar liefgekry vir wie sy is omdat sy dit nie wegsteed nie.  Toe, eendag, kry ek die foto van die klippie aan die ringvinger met ‘n BBM boodskap. 

En dit word die rede vir my laaste kamer-deel aand saam met my geliefde, liewe vriendin, Antjie.  Gisteraand lê ons in ‘n dubbelbed en gesels oor haar volgende kamermaat.  Die Here het vir my maatjie ‘n pasmaatjie gegee wat vanoggend vir haar ‘n sms stuur in die lyn van:  “Goeie more my trouvrou.  Ek kan nie wag om met jou te trou nie.  Daar is net een soos jy.  Ek is baie lief vir jou.”

Frikkie, jy kry vandag my beste maatjie vir ewig as jou vrou.  Sy is lief vir slaap en sy gaan jou wakker maak om haar te beskerm, maar ou Frikkels, sy gaan so lekker met jou gesels!  Ek weet en jy weet, dat jy ‘n juweel van ‘n mens gekry het om jou lewe mee te deel.  Mag julle vir ewig vandag sommer baie mooi begin!

19 April 2012

Die boonste stukkie het ek geskryf op ‘n paar uitgeskeerde dagboek bladsye van een van die fotograwe op Antjie en Frikkie se troue.  Dis al wat ons in die hande kon kry terwyl ek die tyd en die pen gehad het om nostalgies te raak…

Nou is my maatjie en haar bruidegom reeds getroud.  Ons het ‘n sakkie vol herinneringe gemaak later die dag met die twee wat so mooi opgepoets was.  Snaaks genoeg was dit die 100ste herdenking van die Titanic se ondergang, maar soos die dominee vertel het, is daar ‘n groot verskil tussen Antjie en Frikkie se storie en dié van die skip.  Die mense het van die Titanic gesê dat selfs nie God dit sal kan sink nie.  Antjie en Frikkie het op 14 April 2012 gesê hulle bootjie sal beslis sink, tensy God self die Stuurman is.

My hartswens is dat hulle op hierdie vaart die ysberge sal omseil omdat hulle reg gestuur word.  BON VOYAGE!

Monday, 9 April 2012

The Place

Dis darem regtig lekkerder om op 'n A4 lyntjies bladsy te skribbel met 'n pen as om so versigtig te mik vir die kleiner-as-vinger-grootte knoppie op my foon. Helaas, as 'n blogger se skryf-lus weer vlam vat, dan maak 'n blogger gebruik van watter ookal beskikbare middele.

So, hier sit ek nou by The Place, weliswaar op my eie, maar in 'n manier het ek dit so gekies. Tussen die uitsorteer van my hoofligte wat my gisteraand 00h00 in die steek gelaat het en my tennisafspraak met my ousus in Johannesburg later vanmiddag, het ek besluit dat die tydgleuf gevul sal word met middagete. "Tafel vir...?"  Een.  "Rook of Nie-Rook?"  Nie-rook.  Sjoe, maar hierdie is regtig 'n tafel vir net EEN. 'n Tweede persoon sal maar bietjie sukkel om hier in te pas.

Ek luister maar na die gesels-stemme rondom my. Vandag is dit, snaaks genoeg, omtrent net ou stemme. Dis mooi silwergrys hier om my as ek so na die ooms en tannies se koppe kyk.  ;) Na 'n ruk begin gesels ek en 'n vriend op Whatsapp.  Dis interessant hoe die generasies verskil...wonder of die silwer gryses dink ek wag vir iemand of wat.  Ek weet net hulle gesels tog te lekker in hul wyse stemme (in my kop word wysheid en grysheid so saam-saam meer in 'n mens se lewe).

My kos word gebring en ek eindig die Whatsapp gesprek af. En net na ek vir die Voorsiener dankie gesê het vir my kos, verskyn daar skielik 'n grys gesiggie langs my, liefde in die oë en vriendelikheid op die lippe... "I just want to tell you that God loves you and that you're not alone". 

Ek kan nie help om aan my tafel te dink nie... Hier is oorgenoeg plek vir 'n tweede Persoon by The Place se klein tafeltjie vir 'net' een. :)

Thursday, 15 March 2012

Kort

Daar bestaan 'n korterige verhaal.   Die storie kan nie 'n dik boek vol skryf nie, maar dit het die lengte van 'n bloginskrywing... 

Die meisie in die storie het kort bene, kort tone en kort vingers.  Sy kan byvoorbeeld nie so goed kitaar speel nie as gevolg van die tekort aan lengte in haar vingers.  Dit het haar egter nie teruggehou nie en vandag speel sy graag liedjies soos "Row your boat", "Edelweiss" en "Favourite Things" op haar eie manier.  Jy moet egter wakker slaap, want optredes van hierdie legende is maar van korte duur...knip jou oë en die repertoire is verby. 

Eendag kyk die meisie se ouer suster na haar tone en ken aan hulle die benaming Rice Crispy-tone toe.  Wat 'n frase!  Die episode het kortliks tot die volgende gelei - jarelange lag en gespot...en cutex in al die kleure van die reënboog, want kleur Rice Crispies is net soveel ouliker.  Hoe sê hulle?  "If you got it, flaunt it!"  Ons meisie het liewer geword vir haarself. 

'n Kort humeur sou jy nie by die Rice Crispy koningin bespeur nie, maar o wee!  Die geheue!  So vergeet sy eendag om haar faksmasjien af te sit en met 'n groot donderstorm veroorsaak 'n kortsluiting 'n groot verlies!   Sy moes al haar Cutex verkoop...

Vinnig het sy besef dat wêreldse dinge maar net kortstondige geluk tot gevolg het en sy het maar weer die kitaar in haar kort arms geneem.  Met 'n lied in die hart en die mond het ons meisie haar kortsigtigheid in die sak gesteek en saam met die voëltjies gesing. 

Met voëltjies en al het sy begin stap en die kortpad na 'n man se hart gevind.  So ewe 'n man met lengte!  Haar streng pa wou die lang man se planne kortwiek, maar nadat hy hom kortgevat het, het selfs hy besef dat daar niks tussen die twee teenoorgesteldes gaan kom nie.  Helaas, pappa moes maar geld uit die sak haal en sy khaki kortmouhemp verruil vir 'n das en pak...


Monday, 23 January 2012

Vat een vir die span!

Ek het onlangs weer 'n "embarassing moment" gehad wat ek maar gaan notuleer, want netnou vergeet ek eendag hoe dit was om klerk te wees.  Ek dink hierdie vernederende oomblikke wat mens soms beleef, is meestal maar net vernederend in jou eie kop...of jy is so salig onbewus daarvan dat dit in almal BEHALWE jou eie kop is.  Soos die keer toe ek 14h45 in my 14h00 klas ingestap het met die wêreld se selfvertroue en 'n kopknik en "Jammer, Meneer" na die dosent se kant toe.  In my kop was ek 5 minute laat.  In sy kop was "laat" 'n eufemisme.  In my kop was die Engelsman-klasvriend se frons en "What the...?" uitdrukking heeltemal ongegrond.  Vir hom was dit die snaaksste ding wat daardie dag in klas gebeur het.  Ek het my fout 3 minute later agtergekom toe ek NET my boeke uitgepak het en die dosent sê:  "En dis tot waar julle toets skryf."  Ek het om verskoning gaan vra by die dosent, maar tot vandag toe en waarskynlik vir altyd, sal my klasmaats nog so begin dink aan daai dag in die Administratiefreg klas...

Laat ek julle nou vertel.  As daar een ding is wat ek die afgelope jaar geleer het, is dit dat dit nie nodig is om druk te bou in die prokureursberoep nie.  Dit word VIR jou gedoen.  So, al wat jy nou eintlik kan doen, is om so veel as moontlik gedoen te kry om die kanse vir onvoorsiene tydopslurpers te minimaliseer.  Jy sal dit nooit heeltemal kan keer nie, maar jy kan probeer.

En so gaan die rooi ligte aan toe ons advokaat nog 'n rondetafel (partye probeer hul sakies uitstreik om 'n tafel, behalwe dat geen party betrokke is nie en elke prokureur/advokaat sy kliënt se belange op die hart dra) inpas op die dag wat ek die saak onder bespreking se lêer in die hof moet gaan indekseer en pagineer (bladsy nommers en name gee).  Hierdie deel van die hof maak 13h00 toe en ek sukkel 12h45 nog om parkering te kry in die besige middestad van Pretoria.  Soos ek die motor sluit en my dapper en stapper in vyfde rat sit, laat val ek al die reeks papiere in my lêer in die middel van die straat en my karwag lag.  Nie dat dit snaaks sou wees as 'n motor my toe getref het nie.

Maar ek het die papiere en ek het weer spoed en so hardloop die klerk weer in die stad rond.  Ek het nogal weer aan die keer wat ek so lekker geval het, gedink en myself belowe dat ek sal seker maak van elke tree...tot ek op 'n stadium afkyk en sien dat my hemp se knopies los gekom het.  Kyk, ek is min of meer die skaamste mens wat ek ken, so hierdie is rof.  Ek was nog nooit so dankbaar vir die baie lêers wat ek so in die stad moet ronddra nie.  Dit het my eer beskerm.  Ek verminder spoed en herstel die status quo (posisie soos aan die begin) met betrekking tot my hempie en wals 12h55 in by die hof, net om te moet gaan smeek vir die lêer by die hof se argiewe.

Ek dink nie kliënte het 'n halwe idee waardeur klerke soms vir hulle moet gaan nie.  Hierdie is ook net 'n oorvertelling van die kersie op die koek.  Na 'n lang gesukkel en gesmeek en trane wegsluk (net trots kan soms nog help om trane te keer), is die lêer in by die regtersklerk en kon ek tot verhaal kom en drie dae later het ons 'n suksesverhaal in die hof gehad.

Vat een vir die span!

PS:  jy kan hierdie post maar net lees - moenie met my daaroor praat nie.  :)

Sunday, 8 January 2012

Beeld

Sy kyk na haar twee voetjies.  Die modder stoot tussen haar toon-gleufies deur en die sensasie laat haar skaterlag en met vreugde weghardloop na die boomryke woud langs die rivier.  Soos sy hardloop speel haar wit rokkie om haar enkeltjies.  Haar groot drie jaar oue blou oë spring rond en sien elke detail raak. 

Die blaartapyt op die woud se donkerbruin vloer.  Sonstrale wat tussen die bome deur skyn en hul pad tot op haar neusie vind.  ‘n Bokkie wat kou aan ‘n takkie en stil na haar kyk met sy groot bokkie-oë.  Twee eekhorings wat vang-vang speel in die takke van die groot wilgerboom.  ‘n Spierwit skoenlapper wat ruk-ruk dié kant toe en dan daai kant toe fladder…

Sy hardloop-agtervolg die dingetjie wat haar aandag nou ten volle opeis.  Dis asof die skoenlappertjie weet en “Follow the Leader” met haar speel…  Om die dik stam van ‘n groot seder, oor ‘n heuwel, verby spelerige jong kalwers, tot op ‘n riet in die rivier waar haar modder voetspore nog lê.  Versigtig stap sy nader totdat die skoenlapper klap-vlerk gebalanseer tussen haar twee ogies sit.  ‘n Kodak-oomblik vir enige ouer!

‘n Seuntjie in khaki-kleertjies kruip weg agter ‘n groterige klip en aanskou die oomblik, kry sy watergeweertjie uit sy broeksak en skiet haar sekuur op die linkervoet.  Sy gil en verwilder die skoenlappertjie soos sy spring van die skielike koue.  Klein meneertjie lag al te lekker!  “Kom kyk wat het ek in die eendepoel gekry!”, nooi hy haar om te deel in sy avonture…

En God glimlag oor Sy kinders.

Thursday, 17 November 2011

Eden...'n parys

Eden, die tuin van God…so perfek soos wat my menslikheid iets kan voorstel…stroompies water wat kristalhelder oor groot, ronde klippe kabbel. Groen plante met majestieuse bome en die son wat strepe deur die blare laat syfer.  ‘n Wasigheid oor die waters in die vroeë oggendlug.  'n Pragtige bokkie wat rustig kou aan 'n grassie.  Dit moes beeldskoon gewees het en so suiwer! 

HEILIG

Dat God vir Adam vra om die diere wat hy pas met Sy Skepperhand gemaak het name te gee, getuig van verhouding.  Amper soos ‘n pa wat vir sy seuntjie ‘n hondjie gee en sê hy kan self besluit wat sy naam gaan wees.  God het dit alles goed gemaak en besluit om die vreugde daarvan met Adam te deel.

My klein mensebrein dink dat God groot planne gehad het vir Adam en sy Eva.  ‘n Nader as naby verhouding met Sy skepsels, Sy kinders wat Hy na Sy beeld gemaak het.  En kyk, God lyk nie soos ‘n mens nie, dink ek.  Die beeld waarna Adam-hulle (en dan natuurlik ook ons wat vandag lewe) gemaak is, is die geestelike beeld in die mens, die karakter van God, Sy heiligheid.  Liefde.  Vreugde.  Vrede.  Geduld.  Vriendelikheid.  Goedhartigheid.  Getrouheid.  Nederigheid.  Selfbeheersing... 

Wat my die meeste tref van Eden is die intieme, persoonlike, direkte verhouding tussen God en Adam en Eva.  Kan jy jouself indink?  Saligheid op sy beste.  Rustigheid.  Sekerheid.  Dit, glo ek, was die plan – ‘n liefdesverhouding tussen God en die kroon van Sy skepping.  Tog het Hy dit nie afgedwing op Adam en Eva nie.  Hy wou hê dat hulle dit moes KIES.  Hy wou hê dat Eva moes NEE sê vir die slang en nie inkoop in sy slinkse planne nie.  Hy het haar ‘n vrye wil gegee, want anders sou dit gedwonge liefde (of dan ‘n element daarvan, naamlik gehoorsaamheid) wees. 

En toe begin ek wonder – hoeveel van Eden kan ek vandag, hier, in Pretoria, hê?  Kies ek nie soms om God se teenwoordigheid mis te kyk nie?  Ontgaan die volmaan of die sonsondergang my nie as gevolg van my eie nalatigheid nie?  Kies ek nie ook maar die appel wanneer dit vir my aangebied word en ek dink God sien dit nie?  En dit is nie wat God wil hê nie. 

Ek wil kies om in Eden te lewe en al die wonderlikheid daarvan te ervaar.  God is hier by my en jou in ons omstandighede en wil hê ons moet Hom raaksien.  Ons moet kies om met Hom te gesels en vir Hom te vertel van elke opwindende nuwe ding wat ons leer of elke hartseer wat onverwags tref of oorwinning wat kom.  Koningskinders moenie sonder hul Koning in hierdie wêreld lewe waar dinge so effens hand-uit geruk het nie.  Koningskinders moet koningsverhoudings met hul Koning hê.  Jip, dis bonatuurlik, dis ongewoon, maar kom oor dit.  Kan jy regtig verwag dat God natuurlik/normaal moet wees?  Komaan!  Hoe het jy gedink werk die Ewige Lewe?  Dis NOU reeds hier!  Eden is hier!  Kies dit.

Wees heilig, want God is heilig.

Wednesday, 2 November 2011

Mallemeule van gebeure

Soms gebeur slegte dinge met goeie mense deur hul eie toedoen.  (In hierdie scenario sien ek nou myself ewe hooghartig as die goeie mens).  Soms gebeur 'n REEKS slegte dinge met 'n goeie mens oor 'n tydperk...  In my geval is motors die afgelope tyd 'n refrein in my lewe.  Kom ek brei uit...

Ene Konstabel Iemand van Bloemfontein skakel my nou die dag:  "Onthou jy my nog?"  Die gebeure van so 'n jaar en 'n half terug toe ek 'n motorbotsing sien gebeur het en ek en my twee broers eerste op die toneel was om die polisie en ambulans te bel, speel weer voor my oë af.  Ja, ek onthou.  "Ja, uhm, jy moet kom getuig."  In Bloemfontein?  "Ja".  Die staat gaan my dagvaar om te getuig in die saak wat nou 'n saak van strafbare manslag is.  Dis in Bloemfontein.  Jammer, hoor, maar dit beteken jy sal verlof moet insit.  Skokgolf.

Laasweek was ek een oggend so bietjie omgekrap en toe ook nie so aandagtig toe ek by ons werk se ondergrondse parkering uit "reverse" het nie.  Toe ek nog so ingedagte kyk, sien ek 'n sagte beweging by my baas se motor.  Ek het hom geskraap!  Skokgolf.

Ter agtergrond:  die motor waarmee ek bestuur het, is wit.  My baas se motor is swart.  Die gevolg is 'n wit strepie op 'n swart motor en 'n baie verleë werknemer wat URE vat om die nuus te breek.  Ek doen dit toe wel en my baas is, soos te wagte, ontsteld (maar darem nie so ontsteld dat sy onredelik is nie).  Die ooreenkoms is dat ek paneelkloppers toe moet gaan en kwotasies kry...

Vandag kom my baas in my kantoor in met 'n smaal op die gesig en 'n spoedkaartjie in die hand.  PRAGTIGE foto van die werksmotor wat ek tot onlangs toe nog geleen het se agterkant.  R375, die "discount" bedrag.  Skokgolf.

En so is ek verantwoordelik vir my eie informele sekwestrasie. Wat de os, Boklammetjie?  :)  Waar is die dae toe ek nog my pa veroordeel het oor 'n spoedkaartjie naby Keimoes?  En waar is die dae toe ek net eenvoudig nie 'n MOONTLIKHEID van 'n motor-krap-geval gehad het nie?  In die verlede, dis waar!

As iemand weet van 'n naweek-joppie, laat weet maar.  As enige van my vriende my nie meer sien in die volgende maand nie - ek vra byvoorbaat verskoning.

Einde van dag 2 November 2011:  Boklammetjie minus een dag verlof minus R375 en minus die wit krap op die swart motor.  Jy kan nie sê ek stagneer nie, ne!  :) 

If life gives you lemons, make lemonade!