Victoriastraat... Matiestudente wemel soos miere op en af tussen klasse en groet mekaar so sydelings wanneer hulle verby mekaar (klas)draf. Die nuutste modetendense kan hier dopgehou word. Die akkerbome tik die seisoene af, met die mooiste bruin herfsblare en die lowerste groenes aan die begin van somer. So was dit dan dat, na 6 jaar op Stellenbosch, hierdie straat vir my 'n gunsteling geword het vir ontmoetings met mense, maar ook met die Skepper van die skakerings.
Ek sou letterlik met 'n lied in my hart afstap Ou Hoofgebou toe en so gelukkig voel wanneer 'n blaar reg voor my in die wind begin dartel, dartel en hom dan gryp en glimlag. So het God my spesiaal laat voel wanneer ek liedjies in my kop vir Hom geneurie het en met Hom gesels het.
En dis asof ek daar vasgehaak het en God nie Sy ereplek in Pretoria wou gee nie. Totdat ek een dag, so twee weke gelede in Pretoriusstraat ry en 'n menigte klein blaartjies van die bome (waarvan ek die naam nog nie ken nie, maar dis NIE Jakarandas daai nie) sien val, soos fyn confetti op 'n troue oor die getroude paartjie. Dit tref my toe dat God hier ook in die strate met my wil gesels. Net omdat ek nie meer stap nie en tussen miljuisende motors deur moet ry, beteken nie ek kan nie die geselsies van ouds geniet nie.
Vandag het my oë weer oopgegaan vir die verskeidenheid mensies op straat en ek is beïndruk met ons land. Daar was onder andere die volgende mense wat my verbeelding aangegryp het: die stokou blanke tannie wat haar handsak STYF onder die blad vasdruk in by PEP Stores, die kwartjarige bruin man met sy Afro-style hare, bellbottom jean en baadjie, die ouerige swart omie met sy skuifelstappie op die kierie en trotse hoed op sy kop, die jong swart meisie jeugdig-modieus aangetrek in skinny jeans en kleurvolle hempie, straatveërs, straatverkopers, motorwagte, ID foto-nemers... Noem dit en jy sal dit kry in die middestad.
Nee, ek is nie 'n stadsmeisie in my hart nie, maar wraggies, dit begin 'n leefstyl word. Ek kan rebelleer...of ek kan integreer...die jong, blanke kandidaat-prokureur-meisie met die lêertjie onder die blad wat oplettend rondloer wat sy vandag op straat kan raakloop oppad na die Hooggeregshof, Meester se kantore, CIPRO se kantore, Binnelandse sake...
Beautiful Boklammetjie
Tuesday, 14 June 2011
Friday, 10 June 2011
"Queue here"
"Hate is such a strong word. Rather say you STRONGLY dislike something." - my graad 8 Engelse juffrou oor hoe maklik ons die woord "hate" in ons mondelinge gebruik het. So, nou praat ek nie meer van haat nie, maar daar is 'n paar dinge in my klerikale lewe wat ek nie baie van hou nie...
Soos wanneer ek 'n lêer in die hof (wil) gaan trek en 'n hele string klerke wag reeds baie lank om hul "requests" in te gee. Tog is daar in die hooggeregshof se argiewe 'n paar interessante karakters en 'n paar mensies wat erg trots is op hul werk. Ek het 'n sagte plekkie in my hart vir Charlotte met die kopdoek wat altyd een of ander klerk probeer help met 'n lêer en 'n smile en dan vra jy moet vir haar 'n Coke gaan koop, want die foon hou nie op lui nie.
Of wanneer jy by CIPRO of die Meester se kantore kom en iemand keer jou voor om jou handsak deur te soek. Hulle kyk altyd so halfhartig en dan wonder ek hoe groot die ding is waarvoor hulle soek. Dit moet 'n geweer wees of die Cullinun diamant (nee, wag, is hy nie opgesny en in die koningin van Engeland se kroon aan die skitter nie?) of ten minste iets voor-die-handliggends, want daar word nie lank gekyk nie. Tog is ek dankbaar vir 'n paar van die vrouens wat so mooi my handsak toegezip het! {Voeg glimlag hier in}
Sal ek dit waag om die P-woord te noem? PARKERING is 'n groot probleem. Soms parkeer ek dan kilometers van waar ek moet wees en stap my beentjies af! En dan, net om die hoek, vind ek 'n parkeerplek wat nie nou net oop was nie en ek kry so séér in my diepste wese en stap maar met my ken in die lug verder.
Dan is daar die immergewilde bordjie wat sê: "Queue here". Demotiverend soos min. Vandag toe ek hom sien (en die lang ry waarby ek moet inval) dink ek aan daai versie - kom na My toe almal wat moeg en oorlaai is, Ek gee rus. Daar is 'n bordjie by ons Vader wat sê kom queue hierso. Ek het plek vir jou. Kom los daai goedjies wat jou pla en RUS...
Soos wanneer ek 'n lêer in die hof (wil) gaan trek en 'n hele string klerke wag reeds baie lank om hul "requests" in te gee. Tog is daar in die hooggeregshof se argiewe 'n paar interessante karakters en 'n paar mensies wat erg trots is op hul werk. Ek het 'n sagte plekkie in my hart vir Charlotte met die kopdoek wat altyd een of ander klerk probeer help met 'n lêer en 'n smile en dan vra jy moet vir haar 'n Coke gaan koop, want die foon hou nie op lui nie.
Of wanneer jy by CIPRO of die Meester se kantore kom en iemand keer jou voor om jou handsak deur te soek. Hulle kyk altyd so halfhartig en dan wonder ek hoe groot die ding is waarvoor hulle soek. Dit moet 'n geweer wees of die Cullinun diamant (nee, wag, is hy nie opgesny en in die koningin van Engeland se kroon aan die skitter nie?) of ten minste iets voor-die-handliggends, want daar word nie lank gekyk nie. Tog is ek dankbaar vir 'n paar van die vrouens wat so mooi my handsak toegezip het! {Voeg glimlag hier in}
Sal ek dit waag om die P-woord te noem? PARKERING is 'n groot probleem. Soms parkeer ek dan kilometers van waar ek moet wees en stap my beentjies af! En dan, net om die hoek, vind ek 'n parkeerplek wat nie nou net oop was nie en ek kry so séér in my diepste wese en stap maar met my ken in die lug verder.
Dan is daar die immergewilde bordjie wat sê: "Queue here". Demotiverend soos min. Vandag toe ek hom sien (en die lang ry waarby ek moet inval) dink ek aan daai versie - kom na My toe almal wat moeg en oorlaai is, Ek gee rus. Daar is 'n bordjie by ons Vader wat sê kom queue hierso. Ek het plek vir jou. Kom los daai goedjies wat jou pla en RUS...
Sta-Soft en ander dinge wat jou wasgoed raak
Wat bedoel mnr Chameleon wanneer hy sing van die klein-klein jakkalsies wat krap? Ek kan net wonder of vuil skottelgoed nie een daarvan is nie. Of dalk het hy spesifiek vuil wasgoed in gedagte gehad? So 'n wasgoedbondel bekruip jou mos op die onmoontlikste tye, soos 'n dief in die nag. Jy beplan so mooi wanneer jy tyd sal hë daarvoor, dan val tienduisend dinge voor en jy begin wonder waar die naaste wassery is. Nie omdat jy twyfel in jou eie vermoëns nie, maar omdat jy nie 'n tuimeldroër het nie en die koue omstandighede buite dra nie by tot droë klere nie. Dan onthou jy weer die Laundromat is nie deel van jou finansiële begroting nie, so wysheid beduie jou in die rigting van 22h00 in die nag in die koue rondharloop om klere op te hang. Dan wonder jy weer of jy genoeg Medlemons het vir ingeval die verkoue jou nou beetkry. Beter nog, jy wonder oor jou eie "sanity" en was sommer die skottelgoed ook!
Om wasgoed te was is beslis nie een van my gunstelinge nie (dis natuurlik deel van die penarie wat my vanaand na bybelstudie(en bedtoe-gaan-tyd) getref het), maar die reuk van skoon Sta-soft klere is heerlik! En om vir 'n week of wat nie meer te bekommer oor vuil klere nie, is 'n bonus. :)
So lyk dit my het elke slegte ding wat tyd opslurp ook sy goed en mooi! Nou sal ek darem gaan kamp met skoon klere. Of dit sal droog wees teen paktyd, is natuurlik 'n ope vraag.
Om wasgoed te was is beslis nie een van my gunstelinge nie (dis natuurlik deel van die penarie wat my vanaand na bybelstudie(en bedtoe-gaan-tyd) getref het), maar die reuk van skoon Sta-soft klere is heerlik! En om vir 'n week of wat nie meer te bekommer oor vuil klere nie, is 'n bonus. :)
So lyk dit my het elke slegte ding wat tyd opslurp ook sy goed en mooi! Nou sal ek darem gaan kamp met skoon klere. Of dit sal droog wees teen paktyd, is natuurlik 'n ope vraag.
Wednesday, 8 June 2011
Klein dingetjies
Koue hande, warm liefde. So sê hulle. Wat van koue voete? Kyk, om koue voete te kry, is nie 'n mooi ding nie, want trou is nie perde koop nie! Letterlik is koue voete nie 'n lekker besigheid nie en dit was vandag my voorland.
Almal het my altyd vertel hoe Gauteng net die beste weer het en dat dit donderstorms reën en dan is dit tjoef-tjaf verby. Vandag het ek 'n uitsondering op die reël gesien en beleef. Dit was kompleet asof ek weer klasdraf op Stellenbosch se rooi-baksteen Victoriastraat. Jy kon my vandag hóór aankom met my sjloef-sjloef papnat skoene. Ek het so skaam gekry! Genugtig! Hahahahaha!
Ek kla op Facebook dat dit reën en my een vriend herinner my daaraan dat hy motorfiets ry, terwyl ek 'n maatskappy-motor het. Ek was vandag net so dankbaar vir my "maatskappy-sambreel" wat my baas in my hand gestop het voor ek stad toe is. Ek sou wraggies sukkel om die positiewe in te sien met nat hare en gesquashte makeup (nie dat ek in elk geval tevrede was met vandag se poging nie)! Ek wil nie eens dink oor die nat papiere nie. Wat 'n gemors!
Nou is dit alweer bibber-koud. Iemand het iets gesê van sneeu in Johannesburg? Vanaand toe ek by my tannie wegry, sien ek een van die manlike sekuriteitswagte het 'n definitief-pienk serp aan. Koue vra nie watse kleur jou serp is nie, hy vra net jy moet hom aantrek! Ek het hom gekomplimenteer op sy serp en toe 'n heerlike warm glimlag gekry! :) Dis die klein dingetjies waarvoor mens dankbaar kan wees!
Almal het my altyd vertel hoe Gauteng net die beste weer het en dat dit donderstorms reën en dan is dit tjoef-tjaf verby. Vandag het ek 'n uitsondering op die reël gesien en beleef. Dit was kompleet asof ek weer klasdraf op Stellenbosch se rooi-baksteen Victoriastraat. Jy kon my vandag hóór aankom met my sjloef-sjloef papnat skoene. Ek het so skaam gekry! Genugtig! Hahahahaha!
Ek kla op Facebook dat dit reën en my een vriend herinner my daaraan dat hy motorfiets ry, terwyl ek 'n maatskappy-motor het. Ek was vandag net so dankbaar vir my "maatskappy-sambreel" wat my baas in my hand gestop het voor ek stad toe is. Ek sou wraggies sukkel om die positiewe in te sien met nat hare en gesquashte makeup (nie dat ek in elk geval tevrede was met vandag se poging nie)! Ek wil nie eens dink oor die nat papiere nie. Wat 'n gemors!
Nou is dit alweer bibber-koud. Iemand het iets gesê van sneeu in Johannesburg? Vanaand toe ek by my tannie wegry, sien ek een van die manlike sekuriteitswagte het 'n definitief-pienk serp aan. Koue vra nie watse kleur jou serp is nie, hy vra net jy moet hom aantrek! Ek het hom gekomplimenteer op sy serp en toe 'n heerlike warm glimlag gekry! :) Dis die klein dingetjies waarvoor mens dankbaar kan wees!
Tuesday, 7 June 2011
Eet jou groente!
As uitvloeisel van my intense siekbed van gister, besluit ek toe vanmiddag om my gunsteling groentesop te maak. Daar kan nie iets beter vir die gestel wees nie. Dis 'n vloeistof. Dis vol vitamines. Jy kan dit lekker warm eet en bedien. So staan en sloof ek myself toe vir myself af voor die stoor...
Net met een ding moet mens jou nie misreken met groentesop nie, en dis nou die tyd wat dit neem om allerande groentes op te "chop". {Vir een of ander rede het ek gedink dat iemand soos ek sekerlik verantwoordelik moes wees vir die Mc'Cain advertensie-idee. Iemand het 'n haastige vrou bekyk en gedink hy/sy kan geld maak deur vrouens minder te laat sny.}. Ek het presies 'n uur gehad om die soppie aanmekaar te slaan. Helaas, toe die horlosie se wyser so na Pinkster-dien-tyd toe aantik, moes ek maar vrede wees met 'n bun! Wat 'n teleurstelling!
Glo jy nou maar vir my as ek jou vertel daar lê 'n paar stukkies wortel in ons sitkamer (dis oopplan met die kombuis) en die skottelgoed staan lekker vuil oral rond en roep miere...nee, wag, miere moet slaap, want dis winter! Ek ontdek in kerk dat ek my wysvinger gebrand het en wonder by myself hoe dit moontlik is dat mens so haastig kan wees dat jy nie eens jouself voel brand nie! Genugtig! Les nommer twee vir die sopresep-notaboek: moenie hastig wees met groentesop kook nie, want jy kan jouself verniel.
Die groentesop-storie het my al op 'n vorige geleentheid ook 'n les geleer en dit is dat jy liewer moet vries as in die yskas bêre. Dis of dit, of jy moet 'n groepie vriende oornooi om te kom help eet. Komplimente aan Leéf tydskrif vir 'n wenresep! Dit was nog elke keer lekker...al is dit ook met haas(nie die tipe met ore nie!) gemaak. En dis nou nie hierdie maand se Leéf nie, maar jy kan gerus die tydskrif koop. Dis baie oulik!
Net met een ding moet mens jou nie misreken met groentesop nie, en dis nou die tyd wat dit neem om allerande groentes op te "chop". {Vir een of ander rede het ek gedink dat iemand soos ek sekerlik verantwoordelik moes wees vir die Mc'Cain advertensie-idee. Iemand het 'n haastige vrou bekyk en gedink hy/sy kan geld maak deur vrouens minder te laat sny.}. Ek het presies 'n uur gehad om die soppie aanmekaar te slaan. Helaas, toe die horlosie se wyser so na Pinkster-dien-tyd toe aantik, moes ek maar vrede wees met 'n bun! Wat 'n teleurstelling!
Glo jy nou maar vir my as ek jou vertel daar lê 'n paar stukkies wortel in ons sitkamer (dis oopplan met die kombuis) en die skottelgoed staan lekker vuil oral rond en roep miere...nee, wag, miere moet slaap, want dis winter! Ek ontdek in kerk dat ek my wysvinger gebrand het en wonder by myself hoe dit moontlik is dat mens so haastig kan wees dat jy nie eens jouself voel brand nie! Genugtig! Les nommer twee vir die sopresep-notaboek: moenie hastig wees met groentesop kook nie, want jy kan jouself verniel.
Die groentesop-storie het my al op 'n vorige geleentheid ook 'n les geleer en dit is dat jy liewer moet vries as in die yskas bêre. Dis of dit, of jy moet 'n groepie vriende oornooi om te kom help eet. Komplimente aan Leéf tydskrif vir 'n wenresep! Dit was nog elke keer lekker...al is dit ook met haas(nie die tipe met ore nie!) gemaak. En dis nou nie hierdie maand se Leéf nie, maar jy kan gerus die tydskrif koop. Dis baie oulik!
Tuesday, 31 May 2011
Hoe gaan dit met Boklammetjie?
Ek het dalk lanklaas ietsie persoonliks geblog. Dis my introvertisme. Wel, die wind het gaan lê en afstand is geskep. Dis nou die tyd om my groot gebeurtenis van die week te onthul. Ek het amper die werk se motor omgegooi! Ja, jy het reg gehoor en dit was beslis nie snaaks nie. Ek moet dit ook net duidelik maak - dit was nie my skuld nie. Dit het so gebeur...
Vrydagoggend, in die ysige koue, ry ek en die Corsa'tjie werk toe. Jakaranda FM speel lekker en bars heeltemal my bubble toe hulle met Survivor South Africa Maldeves se wenner praat. (Toemaar, ek sal jou dit spaar as jy ook, soos ek, droom oor die hele reeks kyk wanneer dit op Dvd beskikbaar is). Toegegee, ek weet nie regtig hoe ek verwag het om dit nie iewers te hore te kom nie...Ignorance dalk?
So, met die dag se hofsaak wat my kop besig hou, ry ek reguit oor 'n sirkel met die nodige draai-bewegings wat daarmee gepaard gaan. Toe ek die stuurwiel weer links draai vir die finale beweging, verloor ek heeltemal beheer en daai karretjie swaai 180grade om sodat ek en die vrou agter my se motors neus-aan-neus staan. Dit was asof die stuurwiel net nie gewerk het nie. Na 'n diens en parte-vervanging is die finale oordeel nog nie duidelik nie. Daar was niks fout met die stuurwiel nie en ook nie die bande nie. So, dalk was daar 'n oliekol op die pad. Ek weet nie.
Ek weet net dat ek aan die bewe gegaan het van adrenalien en dat ek toe nog moes werk toe ry (net soos 100m verder). Ek het parkeer met oë wat begin swem het in die warm voggies. Ek dink my arme kollegas dink teen hierdie tyd dat ek die mees emosionele meisie is wat bestaan! Dis net dat ek wraggies nie 'n nuwe motor vir die werk kan bekostig nie en dat ek dit so baie waardeer dat ek die motortjie kan leen! Dis ondenkbaar om die vertroue te breek deur 'n ongeluk te maak.
Maar motor en bestuurder het beide nou aangesterk en voel heelwat beter teenoor mekaar. Dankbaarheid lê in my hart, want die motor en ek is nie een beskadig nie.
O, en verder as dit gaan ek nie vertel nie. Hierdie is, after all, 'n publieke spasie.
Vrydagoggend, in die ysige koue, ry ek en die Corsa'tjie werk toe. Jakaranda FM speel lekker en bars heeltemal my bubble toe hulle met Survivor South Africa Maldeves se wenner praat. (Toemaar, ek sal jou dit spaar as jy ook, soos ek, droom oor die hele reeks kyk wanneer dit op Dvd beskikbaar is). Toegegee, ek weet nie regtig hoe ek verwag het om dit nie iewers te hore te kom nie...Ignorance dalk?
So, met die dag se hofsaak wat my kop besig hou, ry ek reguit oor 'n sirkel met die nodige draai-bewegings wat daarmee gepaard gaan. Toe ek die stuurwiel weer links draai vir die finale beweging, verloor ek heeltemal beheer en daai karretjie swaai 180grade om sodat ek en die vrou agter my se motors neus-aan-neus staan. Dit was asof die stuurwiel net nie gewerk het nie. Na 'n diens en parte-vervanging is die finale oordeel nog nie duidelik nie. Daar was niks fout met die stuurwiel nie en ook nie die bande nie. So, dalk was daar 'n oliekol op die pad. Ek weet nie.
Ek weet net dat ek aan die bewe gegaan het van adrenalien en dat ek toe nog moes werk toe ry (net soos 100m verder). Ek het parkeer met oë wat begin swem het in die warm voggies. Ek dink my arme kollegas dink teen hierdie tyd dat ek die mees emosionele meisie is wat bestaan! Dis net dat ek wraggies nie 'n nuwe motor vir die werk kan bekostig nie en dat ek dit so baie waardeer dat ek die motortjie kan leen! Dis ondenkbaar om die vertroue te breek deur 'n ongeluk te maak.
Maar motor en bestuurder het beide nou aangesterk en voel heelwat beter teenoor mekaar. Dankbaarheid lê in my hart, want die motor en ek is nie een beskadig nie.
O, en verder as dit gaan ek nie vertel nie. Hierdie is, after all, 'n publieke spasie.
(500) Days of Summer - review
"Moenie hierdie lees as jy onlangs aangeraai is om die fliek self te kyk nie."
Hulle vertel jou reguit, aan die begin al, dat die storie gaan oor 'n ou wat 'n meisie ontmoet, maar dat dit nie 'n liefdesverhaal is nie. Ek het hard probeer om die agtergrond reg te skets. En tog, as ek my weer kom kry, dan wil ek hê dit moet 'n roman wees met 'n gelukkige einde. Dis mos waarvoor flieks daar is - om ons om die bos te lei oor hoe maklik die liefde gebeur of te laat glo dat dinge mooi moet eindig vir die storie om 'n goeie een te wees.
So die storie flits vorentoe en terug in 500 dae van die jong man se te-doen-hê-met 'n pragtige dame met die naam, Summer. Sy is anders en glo beslis nie in die liefde nie. Hy weer, glo van kleins af in toeval en die liefde, ewige romantikus. Hulle beleef 'n wonderlike tyd saam en dan verdwyn sy uit sy lewe en hy beleef die dip van sy lewe. Sy werk as "greeting card" (is daar 'n goeie Afrikaanse woord daarvoor?) raak vir hom sinneloos en hy bedank na 'n groot uitbarsting/opstand teen die idee van kaartjies skryf vir mense wat nie weet wat om te sê nie. Hierna word hy gekonfronteer met die realiteit dat Summer 'n ring aan haar vinger het en begin glo het in die liefde. Dis vir hom so moeilik om te verstaan hoe haar opinie so drasties kon verander en dit nadat HY haar begin liefkry het. Tog gaan hy aan en begin sy hartsdroom van argitekwees na te jaag, geskend in sy geloof in die liefde. Onderhoud na onderhoud, totdat hy in die wagkamer 'n vriendelike meisie ontmoet met die naam, Autumn...
Dis minder goedvoel as jou deursnee romantiese komedie en baie meer realisties. Ons ontmoet mense, stap 'n pad met hulle, leer iets by hulle (soms ten koste van iets anders) en pas dit toe in 'n volgende stadium van ons lewens. Party mense het net 'n paar minute nodig om iets in jou hart te los, maar bly self nie in jou lewe nie. Ander wil weer langer saam met jou wees en beïnvloed jou langer.
Jy mag met my verskil, maar ek dink niks is toeval nie. Ons loop beslis die gevaar om iets mis te kyk, maar die iets gebeur nie sonder meer nie. Ons wil hê alles moet voordiehandliggend (vergewe my as dit nie reg gespel is nie) wees. Dit moet net gebeur. Dit moet "kits" wees, sonder moeite. Nee, jong, daardie tipe lewe bou nie karakter nie. As jy vir iets moet wag, waardeer jy dit meer wanneer dit kom! As jy iets self moes uitpluis, verstaan jy dit beter. Sal 'n huwelik hou wanneer daar gewag word vir toeval om in te gryp? Nee, wat!
Gelukkig is ek nie 'n gerekende liefdeskenner nie en frankly het ware liefde my nog nie te beurt geval nie, so neem my opinie vir wat dit is - 'n menslike opinie. 'n Goeie dosis geduld met 'n redelike hoeveelheid logiese denke en waagmoed, tesame met jou hart se roepstem? Klink vir my goed! Ek moet egter nog reg of verkeerd bewys word. God het sy perfekte tydsberekening!
Hulle vertel jou reguit, aan die begin al, dat die storie gaan oor 'n ou wat 'n meisie ontmoet, maar dat dit nie 'n liefdesverhaal is nie. Ek het hard probeer om die agtergrond reg te skets. En tog, as ek my weer kom kry, dan wil ek hê dit moet 'n roman wees met 'n gelukkige einde. Dis mos waarvoor flieks daar is - om ons om die bos te lei oor hoe maklik die liefde gebeur of te laat glo dat dinge mooi moet eindig vir die storie om 'n goeie een te wees.
So die storie flits vorentoe en terug in 500 dae van die jong man se te-doen-hê-met 'n pragtige dame met die naam, Summer. Sy is anders en glo beslis nie in die liefde nie. Hy weer, glo van kleins af in toeval en die liefde, ewige romantikus. Hulle beleef 'n wonderlike tyd saam en dan verdwyn sy uit sy lewe en hy beleef die dip van sy lewe. Sy werk as "greeting card" (is daar 'n goeie Afrikaanse woord daarvoor?) raak vir hom sinneloos en hy bedank na 'n groot uitbarsting/opstand teen die idee van kaartjies skryf vir mense wat nie weet wat om te sê nie. Hierna word hy gekonfronteer met die realiteit dat Summer 'n ring aan haar vinger het en begin glo het in die liefde. Dis vir hom so moeilik om te verstaan hoe haar opinie so drasties kon verander en dit nadat HY haar begin liefkry het. Tog gaan hy aan en begin sy hartsdroom van argitekwees na te jaag, geskend in sy geloof in die liefde. Onderhoud na onderhoud, totdat hy in die wagkamer 'n vriendelike meisie ontmoet met die naam, Autumn...
Dis minder goedvoel as jou deursnee romantiese komedie en baie meer realisties. Ons ontmoet mense, stap 'n pad met hulle, leer iets by hulle (soms ten koste van iets anders) en pas dit toe in 'n volgende stadium van ons lewens. Party mense het net 'n paar minute nodig om iets in jou hart te los, maar bly self nie in jou lewe nie. Ander wil weer langer saam met jou wees en beïnvloed jou langer.
Jy mag met my verskil, maar ek dink niks is toeval nie. Ons loop beslis die gevaar om iets mis te kyk, maar die iets gebeur nie sonder meer nie. Ons wil hê alles moet voordiehandliggend (vergewe my as dit nie reg gespel is nie) wees. Dit moet net gebeur. Dit moet "kits" wees, sonder moeite. Nee, jong, daardie tipe lewe bou nie karakter nie. As jy vir iets moet wag, waardeer jy dit meer wanneer dit kom! As jy iets self moes uitpluis, verstaan jy dit beter. Sal 'n huwelik hou wanneer daar gewag word vir toeval om in te gryp? Nee, wat!
Gelukkig is ek nie 'n gerekende liefdeskenner nie en frankly het ware liefde my nog nie te beurt geval nie, so neem my opinie vir wat dit is - 'n menslike opinie. 'n Goeie dosis geduld met 'n redelike hoeveelheid logiese denke en waagmoed, tesame met jou hart se roepstem? Klink vir my goed! Ek moet egter nog reg of verkeerd bewys word. God het sy perfekte tydsberekening!
Subscribe to:
Posts (Atom)